δημοσιεύματα για το Σχεδόν Σούπερ

Κοιτάζοντας λοξά προς το κυβερνοπάνκ, παίζοντας ειρωνικά με τα ιερά ονόματα των νέων τεχνολογιών (από τον Μπιλ Γκέιτς και τη Σίλικον Βάλεϊ μέχρι το Λίνουξ), περνώντας από την εικονογραφία και τα ηχοποίητα των κόμικς και ενισχύοντας κάθε τόσο την αφήγησή της με σήματα από διάφορα τηλεοπτικά υλικά...
...το βιβλίο της δεν αντιγράφει πρότυπα - αντίθετα, επαναδημιουργεί μέσω της γραφής του την πραγματικότητα, αντιμετωπίζοντάς την με έναν μελαγχολικό σκεπτικισμό. Δεύτερο, και σπουδαιότερο, τα πρόσωπα της δράσης παρουσιάζονται με ψαγμένη ψυχολογία και πολύ ζωντανές και πειστικές αντιδράσεις. Μένω με την εντύπωση πως η συγγραφέας έχει ξεκινήσει μια πορεία που μας βάζει σε αδημονία για τη συνέχειά της. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία [link]
 
 
"... Γρήγορο στη δράση, με εξαιρετικές ατάκες-τίτλους στα σύντομα κεφάλαια που περιγράφουν κοφτά και σπινταριστά την ψυχολογία μιας ολόκληρης γενιάς, την οποία οι υπολογιστές και το Διαδίκτυο δεν γλίτωσαν από καμία αντίφαση, το κείμενό της μιλάει τη γλώσσα αυτής της γενιάς, ζωγραφίζει τις εικόνες της, δάνειες από τις διαφημίσεις και τον παγκόσμιο ιστό, αποδίδει τη φυσικότητα της αθυροστομίας της που δεν σοκάρει καθόλου, φωτίζει με σαρκασμό και χιούμορ του φόβους και τις ανασφάλειές της, που είναι παλιές και μαζί νέες. Τα πρόσωπα είναι ολοζώντανα, όπως και οι διάλογοι, οι καταστάσεις απόλυτα αληθοφανείς, με εξαίρεση το τέλος..." Τιτίκα Δημητρούλια, Καθημερινή [link]
 
 
Το μυθιστόρημα της Λαμπροπούλου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και bildungsroman, κωμικό ίσως και διδακτικό, καθώς παρακολουθεί την ηρωίδα που μόλις έχει καβατζάρει τα τριάντα, ύστερα από παρατεταμένη καθήλωση στην παιδική ηλικία, να κατακτά την πολυπόθητη ωριμότητα... Από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια του μυθιστορήματος της Λαμπροπούλου οι συνεδρίες της ηρωίδας με τη «γιατρούλα», κατά την αγοραία μορφή της αμερικανικής ψυχοθεραπείας, μακράν του επίπονου ψυχαναλυτικού ντιβανιού, αναδεικνύουν τη φαιδρή πλευρά της «διαχείρισης» των ψυχολογικών προβλημάτων. Μάρω Θεοδοσοπούλου, Το Βήμα [link]
 
 
Συνήθως οι πεζογράφοι μας σαρκάζουν τα πάντα εκτός απο το σαρκίο τους. Η Λαμπροπούλου συγκαταλέγεται στις εξαιρέσεις. Πρέπει να την διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού.  Πέτρος Τατσόπουλος. Τα Νέα 
 

δημοσιεύματα για το χάπι Λου

Η ηρωίδα της Λαμπροπούλου και ο φιλικός της περίγυρος, συμπυκνώνουν μία πολύ γνώριμη και χαρακτηριστική εκδοχή της ελληνικής Γενιάς Χ. Η Λαμπροπούλου πετυχαίνει κάτι σημαντικό: το γράψιμό της είναι ζωηρό, έχει πολύ χιούμορ, αλλά την ίδια στιγμή κατορθώνει να εισχωρεί και στην ουσία των πραγμάτων. Δημήτρης Ρηγόπουλος, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το Χάπι Λου με έκανε να ξενυχτήσω διαβάζοντάς το.Η Εύη Λαμπροπούλου διαθέτει ταλέντο. Με το πρώτο της βιβλίο έκανε τους πάντες να μιλούν για την πιο φρέσκια και μεστή γραφή της νέας γενιάς, ενώ οι κριτικοί έγραψαν ότι αυτό το κορίτσι θα μας απασχολήσει έντονα στο μέλλον. Κατερίνα Ανέστη, Cosmopolitan

Κανείς δε γράφει σαν τη Λαμπροπούλου στην Ελλάδα σήμερα, δείξτε μου έναν, δεν υπάρχει κανείς. Είναι ευρωπαϊκή λογοτεχνία, αμερικάνικη, Ντάγκλας Κάπλαντ. Στέφανος Τσιτσόπουλος, στην παρουσίαση στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου

Μια παρέα τριαντάρηδων που παρατείνουν συνειδητά τη νεότητά τους με σπουδές και περιστασιακές δουλειές, τα προβλήματά τους, οι σκέψεις τους. Έντονη προβληματική για τις φιλικές, κοινωνικές, οικογενειακές σχέσεις, μα πάνω απ? όλα γλώσσα μοντέρνα και χιούμορ πάνω σε σύγχρονους κώδικες. Το βιβλίο δύσκολα διαβάζεται από αποκατεστημένους, κομφορμιστές αλλά μπορεί να αγαπηθεί απ? όλους τους υπόλοιπους, καθώς μάλιστα στις αναφορές του εμφανίζεται όλη η μυθολογία της εποχής, από το ίντερνετ και τη Λάρα Κροφτ μέχρι την παραγωγή της σύγχρονης μουσικής κινηματογραφικής και λογοτεχνικής σκηνής. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Θα ακολουθήσω τη συμβουλή του φίλου μου. Όχι πια Σάλιντζερ, μόνο Βίσση. Όχι πια Portishead, μόνο Ρέμος. Ποιος ενδιαφέρεται αν η Εύη Λαμπροπούλου ανθίσει; Η οποία Λαμπροπούλου εκ Καβάλας ορμώμενη έγραψε ένα φοβερό βιβλίο το Χάπι Λου στο οποίο υμνεί τις περιπέτειες της γενιάς της. Η ιστορία μιας παρέας που απ? τις ταράτσες της Θεσσαλονίκης αγνάντευε τα λονδρέζικα σύννεφα ακούγοντας Σούπεργκρας. Αλλά δεν είναι φαν της Βίσση... ΕΠΙΛΟΓΕΣ Μακεδονίας

Αν σας αρέσει ο Ντάγκλας Κόπλαντ θα έπρεπε να αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας στο μυθιστόρημα Χάπι Λου. Η Λαμπροπούλου, αν και δεν είναι η πρώτη που επιχειρεί να μιλήσει για τη γενιά της με τους δικούς της όρους, κατορθώνει να υπερβεί τις κακοτοπιές. Δεν κάνει την έξυπνη, δεν το παρακάνει με τη σλανγκ, δεν αντιγράφει. Γράψιμο ζωηρό, λόγος με ροή και χιούμορ. ΟΖΟΝ

Η Λαμπροπούλου είναι η εκπρόσωπος της μοντέρνας λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Πέτρος Τατσόπουλος σε ημερίδα του Διαβάζω.

Ο τρόπος γραφής της μοιάζει φρέσκος και ψυχοθεραπευτικός αφού κάθε της τυπωμένος χαρακτήρας εκπέμπει θετική ενέργεια. Σπινθηροβολεί σα να είναι φτιαγμένος από χιλιάδες μικροάτομα νετρίνο? Οι λέξεις στο «Λου» μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Για τη δική μας γενιά. Που μεγάλωσε με Oasis. Και σπουδές από Θεσσαλονίκη μέχρι Αγγλία. Μάκης Θεοδωρίδης, Χρονόμετρο

Το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς, Φώτης Γεωργελές ΚΛΙΚ

Συνήθως οι πεζογράφοι μας, νεώτεροι και παλαιότεροι, σαρκάζουν τα πάντα εκτός από το σαρκίο τους. H Λαμπροπούλου συγκαταλέγεται στις εξαιρέσεις. Πρέπει να τη διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Πέτρος Τατσόπουλος, ΤΑ ΝΕΑ