Η Εύη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Καβάλα. Το πρώτο της βιβλίο, Χαπι Λου, είχε ωραίους ήρωες (λίγο μετά τα είκοσι) και πολύ χιούμορ. Το δεύτερο, με τίτλο Σχεδόν Σούπερ, είχε ήρωες που τραντάρισαν (και μυαλό δεν έβαλαν) και ακόμη περισσότερο χιούμορ. Κυκλοφορούν και τα δύο απο τις εκδόσεις Κέδρος.

συνέντευξη στην Αναστασία Καμβύση

Τι βιβλία διαβάζετε κύρια Λαμπροπούλου; 

Σύγχρονη λογοτεχνία αλλά κυρίως ξένη που φτάνει μέσα σε κούτες από το amazon.co.uk. Σκίζω τις κούτες με ανυπομονησία μέσα στο ταχυδρομείο. Δοκίμια, λογοτεχνία, βιβλία τέχνης. Τελευταίο κόλλημα: τα διηγήματα.     

To πρώτο βιβλίο που διάβασα (και το θυμάμαι) ήταν

 Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν. Αλλά μιλάμε για την αρχαιότητα, τη Δευτέρα δημοτικού τώρα.   

Το (λογοτεχνικό) βιβλίο που θα ήθελα να διδάσκεται στα σχολεία

Δε μ' αρέσει να διδάσκονται τα βιβλία, αυτή η αποδόμηση τύπου "βρες τα κοσμητικά επίθετα" με εκνευρίζει.  

Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα/ με έκανε να θέλω να γίνω κι εγώ συγγραφέας/ μου άλλαξε τη ζωή (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) είναι

Το Ίλιγγος της Έρικα Γιονγκ που διάβασα στο λύκειο (επειδή ήταν άμεσο, περιείχε υπερσυμπυκνωμένες δόσεις ζωής και χιούμορ, και επειδή το διάβασα στο λύκειο!). Ονειρευόμουνα να ζήσω μια παρόμοια ζωή. Ο Τρυποκάρυδος του Τομ Ρόμπινς - που δεν τον διάβασα στο λύκειο.   

Ένα βιβλίο που αγόρασα για τον τίτλο του

 Πατατράκ, του Τζουζέπε Κουλίκια, επειδή σκεφτόμουν να βγάλω το Σχεδόν Σούπερ έτσι, και ξαφνικά το είδα μπροστά μου στο βιβλιοπωλείο, υπήρχε ήδη! Προέκυψε άψογο αγοροβιβλίο με χιούμορ.  

Ο λογοτεχνικός ήρωας που θα ήθελα να ζωντανέψει για να κάνουμε παρέα  

Ο Νίκυ από το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης. Και όχι μόνο παρέα.   

 Το βιβλίο που έχω κάνει δώρο σε φίλους μου ξανά και ξανά   

Τα Χαστουκόψαρα, του Λένου Χρηστίδη. Την Πλατφόρμα του Ουελμπέκ.

 Το Ραμόν, του Θ. Χειμωνά.  

Το μυθιστόρημα που ξαναδιαβάζω ευχαρίστως 

Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα, του Μπρικνέρ. Το Prozac Nation της Ελίζαμπεθ Βέρτζελ. Το Model Behavior του Τζέι Μακίνερνει. Τους Υπνοβάτες του Μπροχ. Την Άννα Καρένινα (πηδώντας τα σημεία με τις περιγραφές των τοπίων) σαν έρευνα για το επόμενο βιβλίο μου.  

To βιβλίο που βρίσκεται αυτήν την εποχή στο κομοδίνο/σακίδιο/καναπέ μου 

Το Έρως και πάθος του Aldo Carotenuto, που το βγάζω από το σακίδιο και το υπογραμμίζω μέσα σε πλοία και τρένα, διότι αποενοχοποεί το ερωτικό πάθος που η κοινωνία το φοβάται περισσότερο και από τους ανθρώπους βόμβες και υποστηρίζει ότι αυτό εξελίσσει τον άνθρωπο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Σου ?ρχεται να το σκάσεις με τον πρώτο γαμάτο γκόμενο που θα σε ξετρελάνει όταν το διαβάζεις. (Άρα ίσως θα ?πρεπε να συνοδεύεται από έναν γαμάτο γκόμενο που θα σε ξετρελάνει).Σου λέει, άμα σου τύχει ξαφνικά (το τρελό πάθος) θα είναι ηλιθιότητα να το αφήσεις διότι ότι κι αν χάσεις στην πορεία (παιδιά, ψυγείο δίπορτο) θα εξελιχτείς αγαπητέ μου. Δηλαδή, όπως λέει ο Ρόμπινς, ο έρωτας δεν είναι σουήπστεηκ Ολλανδίας, στην τράπεζα του ταρό συμβολίζεται από σκυλιά που γαβγίζουν στο φεγγάρι. Η, όπως λέει ο φίλος μου ο Θωμάς, Ο έρωτας δεν είναι για τις κότες.  

Έδωσα αυτόν τον τίτλο (Σχεδόν Σούπερ) στο τελευταίο βιβλίο μου γιατί

Δε βρήκα κάποιον καλύτερο, παρότι βασάνισα όλους μου τους φίλους για μήνες, και επειδή νομίζω -ή ελπίζω- ότι το ?σχεδόν? υπονομεύει και ειρωνεύεται το ?σούπερ?. Ο άνθρωπος που μου βρήκε τον προηγούμενο τίτλο (Χάπι Λου), υποβλήθηκε σε βασανισμό προκειμένου να βρει κάτι ανάλογου ενδιαφέροντος έως ότου έπαψε πια να σηκώνει το τηλέφωνο όταν υποψιαζόταν ότι ήμουν εγώ.  

Το επόμενο βιβλίο μου θα έχει θέμα  

Πόσο κοστίζει η απιστία, πόσο αξίζει, ποιο τραγούδι τραγουδούσε ο Σέιλορ στη Λούλα στο Wild at heart, και αν στο γεγονός ότι το γνωρίζεις αυτό μπορείς να βασίσεις ένα ερωτικό πάθος. Γιατί ένας άνθρωπος σε τραβάει ξαφνικά σαν τηλεκατευθυνόμενο αέρος. Αν αφήνεις έναν που αγαπάς για κάποιον που σε φτιάχνει/ καυλώνει.

Επίσης, τι είναι καλύτερο, το σεξ ή η φαντασίωση, και πώς μερικοί άνθρωποι μπορούν και κόβουν τον έρωτα ακαριαία, σαν το τσιγάρο. (Αφού μάλιστα έκοψαν λίγο πιο πριν το τσιγάρο).