περιοδικό Highlights

συνέντευη ΣΤΗ ΝΤΙΝΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Λαμπερή, κοσμοπολίτισα, πολυτάλαντη, ευκατάστατη, απόλυτα μοναχική: είναι η νέα ηρωίδα της Ευης Λαμπροπούλου που επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα για γενιά των τριαντάρηδων, αυτων που ζουν για να δουλεύουν, αποκομμένοι απο τα συναισθήματα, τον εαυτό τους και τελικά την πραγματική ζωή. Η νεαρή συγγραφεας απο την Καβάλα μας δίνει τη δική της εκδοχή για την έννοια της αυτογνωσίας και την πολυπόθητη προσωπική ισσοροπία.

Γιατί γράφεις; 

Θα μπορούσα να ισχυριστώ, ψυχαναλυτικά αν το κοιτάξουμε, ότι γράφω επειδή είχα δυστυχισμένα παιδικά χρόνια ή τέλος πάντων κάποιο κενό κάπου, όπως υποτίθεται ότι συμβαίνει γενικά με τους καλλιτέχνες. Αλλά είχα μια ψύχωση με το διάβασμα από τεσσάρων χρονών η οποία κρατεί ακόμα και κάποια στιγμή μετεξελίχθηκε σε γράψιμο.

Μια Μετα-σταχτοπούτα ίσως! Υπάρχει ένας συμβολισμός εδώ που μου αρέσει.  

Ωστόσο δεν είναι ο έρωτας το κεντρικό θέμα. Είναι το τι συμβαίνει όταν δεν κάνεις αυτό που είναι στη φύση σου να κάνεις, το ότι μπορεί να ξυπνήσεις ένα πρωί και να μην έχεις ζωή ? μόνο δουλειά. Και τέλος πάντων το τι απέγιναν όλοι αυτοί που έβγαλαν εταιρικό καρτ βιζίτ, όπως έγραψε και ο Στ. Τσιτσοπουλος

  -         Αν σου ζητούσα να ορίσεις το προσωπικό σου στυλ γραφής, τι θα μου απαντούσες;Δεν αποπειρώμαι καν να το ορίσω. Αντιγράφω λοιπόν από δημοσιεύματα:  «Μεταμοντέρνο, γρήγορο, ρεαλιστικό, φρέσκο, με χιούμορ, ευρωπαϊκού τύπου, αμερικάνικη λογοτεχνία, εισχωρεί στην ουσία των πραγμάτων.» Πω πω, σαν διαφήμιση ακούγομαι.

Αυτό είναι ένα περιβάλλον κυρίως, όπου ακόμη και τα ναρκωτικά έχουν μια θέση. Σ? αυτό το περιβάλλον συμβαίνουν όμως τα πράγματα που συμβαίνουν σε όλους, υπαρξιακές αγωνίες, ερωτικές απογοητεύσεις, άθλιες σχέσεις με τους γονείς/ σόγια που σε καταστρέφουν, φόβος του να πλησιάσεις τους άλλους ανθρώπους ή να συνδεθείς μαζί τους?

Είμαι κυκλοθυμική και παρορμητική ως προς το γράψιμο, δηλαδή αποφασίζω να γράψω κάτι και μετά με αρπάζει κάτι άλλο, ένα κάποιο θέμα από το λαιμό - και υπακούω πάντα σ? αυτό το θέμα που με αρπάζει. Από την άλλη χρειάζεται τεράστια πειθαρχία που, παρότι δεν είμαι πειθαρχημένη γενικά, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο την βρίσκω.

-         Αν και πολλοί δεν αποδέχονται τον χαρακτηρισμό γυναικεία γραφή, είναι το μυθιστόρημά σου ένα βιβλίο που απευθύνεται σε γυναίκες; Τελικά ο ρομαντισμός επικρατεί έστω και με παράδοξο τρόπο στο τέλος.

Απευθύνεται σε ανθρώπους, κάποιοι από τους οποίους μπορεί να είναι γυναίκες. Αυτό που επικρατεί στο βιβλίο είναι ο κυνισμός ωστόσο. Η Βέρα είναι σκληρή, κυνική και ατρόμητη και επιβάλλεται στους πάντες. Το ότι κάποια στιγμή ερωτεύεται για πρώτη φορά στη ζωή της είναι ένδειξη αδυναμίας, όπου επιτέλους καταλαβαίνουμε ότι κι αυτή είναι άνθρωπος.

Ο όρος ?γυναικεία γραφή? στο εξωτερικό χαίρει μεγάλης εκτίμησης σε αντίθεση με τον όρο chick lit που σημαίνει ελαφριά λογοτεχνία για γκόμενες. Στην Ελλάδα αυτά τα δυο έχουν δυστυχώς ταυτιστεί κάτω από τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό «γυναικεία λογοτεχνία». Χαρακτηρισμός από τον οποίο δεν κινδυνεύω, εφόσον λένε για μένα ότι γράφω σαν άντρας!

-         Γιατί η ηρωίδα σου έχει τέτοιο πάθος με το Μίκυ Μάους;

Πρόκειται για κάποιο παιδικό κατάλοιπο φαντάζομαι. Εγώ εξάλλου προτιμώ Αστερίξ, Λούκυ Λουκ και Βαβέλ.

Στο βαθμό που καταγράφω την πραγματικότητα γύρω μου με το δικό μου προσωπικό τρόπο, με την οπτική μου, που ουσιαστικά αφορά όλους μου τους ήρωες, ναι. Έχουν δηλαδή όλοι κάτι, ελάχιστο ίσως, από μένα.

-         Γιατί δίνεις τόσο σημασία στην ψυχανάλυση τονίζοντας ιδιαίτερα το γεγονός ότι είναι μια δωρεάν υπηρεσία για τη Βέρα;

Είναι σημαντική η ψυχανάλυση - και μάλιστα στην Ελλάδα αυτό το μπαμ έγινε τα τελευταία χρόνια, οπότε ακούς διάφορους να χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως ?είσαι σε άρνηση?, ?έχεις καθήλωση στο στοματικό στάδιο? και άλλα εντυπωσιακά. 

Από την άλλη η Βέρα είναι ένας άνθρωπος που έχει συνηθίσει να πληρώνει, αντλεί κάποια αίσθηση εξουσίας από αυτό. Και το γεγονός ότι δεν μπορεί να πληρώσει τη γιατρούλα, (που της δίνει τόσα πολλά, τη μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό της και τη ζωή της), τη φρικάρει. Το ότι χρειάζεται μια ασήμαντη ψυχολόγο με φτηνά παπούτσια και άσχημο γούστο στα ρούχα, είναι ενοχλητικό. Θα ήθελε να μπορεί να της πετάξει τα λεφτά της στα μούτρα. Να της πάρει καλά παπούτσια. Να της δώσει και αυτή κάτι.

Είμαι λιγότερο κυνική απ? ότι παλιά, ευτυχώς. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά είναι άμυνες και υπεκφυγές και εκτιμάς μια πιο απλή συμπεριφορά, μια λιγότερο επιτηδευμένη έκφραση των απόψεων και συναισθημάτων -των δικών σου και των άλλων. Όλο αυτό το παιχνίδι και η αποστασιοποίηση του κυνισμού σού τη δίνει. Ο κυνισμός είναι πάντως πολύ χρήσιμος όταν γράφεις. 

-         Από τη ζωή μου και των γύρω μου. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να έχεις μια ζωή, δεν πιστεύω ότι γράφει κανείς μόνος του σ? ένα σπίτι μπροστά στη θάλασσα. Χρειάζονται ερεθίσματα, να αντλείς από το περιβάλλον σου, και εγώ ειδικά είμαι εντελώς urban, με ενδιαφέρουν οι πόλεις, αυτά που συμβαίνουν σ? αυτές. Παρότι η ηρωίδα μου κατέληξε τελικά στο χωριό.