― Αυτό το 'Λαμπροπού' πριν από το 'Λου' με ζορίζει. Αν με ρωτούσατε ως Λου και ταυτιζόμουν με την ηρωίδα μου, θα κατάφερνα δώσω μια ενδιαφέρουσα, συγκλονιστική, μυθιστορηματική απάντηση, που θα κέντριζε, φαντάζομαι, τη φαντασία των αναγνωστών σας. Ως Λαμπροπούλου, όμως, δεν έχω τίποτα να πω, όταν πρόκειται για ιδιωτική περιοχή, στοπ. 

 Το 1999, βραβεύεστε με Β΄ βραβείο στον διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού ELLE. H βραβευμένη ιστορία σας υπάρχει ως κεφάλαιο στο πρώτο σας βιβλίο, το μυθιστόρημα, χάπι Λου (εκδόσεις οξύ, Μάιος 2001). Και λένε ότι όποιος έχει ζήσει στη Θεσσαλονίκη ειδικεύεται στα διηγήματα και αποφεύγει τα μυθιστορήματα? Αντιθέτως, εσείς κατευθείαν στα βαθιά.

― Ίσως δεν έχουν αρκετά ανεπτυγμένες μαζοχιστικές τάσεις, καθώς υπάρχει κάτι το σαφώς μαζοχιστικό στο να γράφεις μυθιστόρημα. Ορισμένοι βέβαια το απολαμβάνουν ανάμεσα τους κι εγώ. Το κομμάτι που έστειλα στο διαγωνισμό, ήταν απόσπασμα από το βιβλίο. Το βιβλίο υπήρχε ήδη και ήθελα να δω τι θα το κάνω! Σκέφτηκα ότι ο διαγωνισμός θα βοηθούσε. 

 Έχετε υπόψιν σας τον Γιάννη Καραντώνη και το έργο του;

― Όχι, αλλά έχω διαβάσει τον Τρελλαντώνη (στην Τρίτη δημοτικού). 

 «Το πέος μοιάζει με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, θέλει να υποδουλώνει κάθε ανεξάρτητο σώμα», σκέφτεται η Λου, κεντρική ηρωίδα και αφηγήτρια του χάπι Λου. Επικροτείτε;

― Έχεις αφαιρέσει τα συμφραζόμενα και ακούγεται σαν τσιτάτο. Αλλά είναι γνωστές οι ιμπεριαλιστικές τάσεις του πέους. Ενίοτε και ευπρόσδεκτες. 

 Να κάνουμε μια παύση για τσιγάρο ή δεν καπνίζετε;

― Α όχι, δεν καπνίζω και δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου, ειδικά αν αυτή η συνέντευξη πέσει στα χέρια της γιαγιάς μου.

 Ποιο είναι το κυριότερο πλεονέκτημα του βιβλίου σας και ποια η βασική του αδυναμία;

― Το κυριότερο πλεονέκτημα του είναι ότι είναι αλλού γι' αλλού. Η βασική του αδυναμία είναι η ίδια. 

 Εδώ και πολλή ώρα, θέλω να σας ρωτήσω ποια λέξη χρησιμοποιείτε πιο συχνά.

― Το 'ως εκ τούτου', μάλλον. Ή το 'μάλλον'. Μάλλον το δεύτερο. 

 Η Λου δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Κυριολεκτείτε ή μήπως πρόκειται για συμβολισμό και αναφέρεστε στη δυσκολία επίτευξης οργασμού πολλών (;) κοριτσιών; Συγνώμη, κιόλας. Για τα πέντε ουσιαστικά στη σειρά.

― Ποια είμαι εγώ που θ' αρνηθώ ότι το έργο μου περιέχει συμβολισμούς, πυροβολισμούς, υπόγειους μηχανισμούς. Αυτό θα του προσέδιδε κάποιου είδους κύρος, έτσι δεν είναι; Συμφωνώ, λοιπόν, με τις οποιεσδήποτε δεύτερες αναγνώσεις, προτάσεις και υπόγειες τάσεις και σας καλώ να βρείτε κι άλλες. (Πιο πυκνές, πιο μεγάλες.)Υπαινίσσεστε, υποθέτω, ότι η Λου δυσκολεύεται να κοιμηθεί/γαμηθεί, να ολοκληρώσει γενικώς: τον ύπνο/το σεξ. Ότι επιζητεί έναν μικρό θάνατο, με την έννοια του petite morte των Γάλλων, που συντελείται στην περίπτωση του σεξ αλλά και του ύπνου... Υποθέτω ότι θα μπλέξετε τώρα και Φρόιντ, με ένστικτα θανάτου και λίμπιντο. Αλλά δεν θα σας αφήσω, δαιμόνιε, να αποδομήσετε την ηρωίδα μου. Έχετε εμβαθύνει επικίνδυνα. Οι συμβολισμοί ας σωθούν -ειδάλλως θα χαθούν. 

Τι δεν σας ρώτησα;

― Πόσων χρονών είμαι. Αν έχω σκύλο δαλματικό. (Δεν είμαι/δεν έχω.) 

Πολύ βρετανοκεντρικό το βιβλίο σας.

 ― Βρετανοκεντρικός είστε και φαίνεστε. Τη στιγμή που η μισή Ελλάδα σπουδάζει στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έτυχε να βρεθώ κι εγώ για δυο χρόνια, δεν βλέπω πώς το Λονδίνο είναι κάτι τόσο μακρινό από δω. Η δύσμοιρη ηρωίδα μου κάνει εκεί ένα διδακτορικό, πού να το κάνει δηλαδή, στο Αριστοτέλειο Θεσ/νίκης όπου, σε ορισμένες σχολές πριν από πέντε χρόνια, τουλάχιστον-, έπρεπε να κρατάς τα παιδιά του καθηγητή για να σ' το δώσουν; Το Λονδίνο υπάρχει στο βιβλίο σαν κέντρο-απόκεντρο, όχι σαν κέντρο-κέντρο. Και φυσικά (το βιβλίο) δεν είναι καθόλου βρετανοφιλικό. Είναι, όμως, θεσσαλονικο-κεντρικό/φιλικό.Και, ουφ, χαίρομαι που μου δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να επισημάνω ότι τα ονόματα Λου και Σέβη είναι ελληνικά (υποκοριστικά του Μαριλού, του Ραλλού και του Σεβαστή). Το Λες, επίσης: από το Λέσι. Τέλος, μπορεί οι Βρετανοί να μην έχουν φαγητό ή σεξ καυτό, αλλά έχουν βιβλία, κινηματογράφο και σοβαρή μουσική σκηνή. Λοιπόν, η αλλού-γι'-αλλού Λου, δεν θα μπορούσε ν' ακούει κάτι διαφορετικό. Portishead for ever. 

 Πώς, πώς, σίγουρα... Από τα σημεία στίξης, σας αρέσει?

― Η άνω τελεία, αλλά δεν την βρίσκω στο πληκτρολόγιο. Οπότε βάζω παύλες. 

Να αγαπηθεί πολύ από λίγους ή να πουλήσει μαζικά το χάπι Λου;

― Να αγαπηθεί πολύ από πολλούς; Είναι πολύ;(Φαίνεται ότι έχει ήδη κάπως αγαπηθεί. Όχι από αυτούς που λένε «Μου άρεσε» -ή «Δεν μου άρεσε»-, αλλά από αυτούς που έρχονται να με βρουν, για να μου πουν ότι το διάβασαν σε μια νύχτα, ότι ξεκαρδίζονταν δυνατά ενοχλώντας τους διπλανούς και πόσο γούσταραν την τάδε φάση/ την ατμόσφαιρα/ τον τάδε χαρακτήρα? Ξένοι, άγνωστοι άνθρωποι? Ω, του θαύματος, συνέβησαν όλα αυτά. Ω, του θαύματος, διότι, όταν γράφεις ένα βιβλίο, δεν διανοείσαι/ελπίζεις ότι κάποιος θα ξετρελαθεί μαζί του. Είναι σαν θαύμα, λοιπόν, όταν συμβαίνει και κάποιος ταυτίζεται, βρίσκει ένα κομμάτι απ' τον εαυτό του, μπλα μπλα. Το μπουκάλι, που πέταξες στη θάλασσα, ανοίχτηκε και όλο αυτό το hype... αλλά πρέπει να αποφεύγω να χρησιμοποιώ ξένες λέξεις: «όλα αυτά τα συναισθηματικά», λοιπόν..) 

 Συγκινητικά, που τα λέτε! Να σας κλέψω/μιμηθώ μια σταλιά; Να, ορίστε: / και πάλι /! Τελειώνοντας, να εκφράσω τη λύπη μου για την απουσία του Steve Wynn από το βιβλίο, παρότι αυτό βρίθει μουσικών παραπομπών.

― Φταίει η Χάπι Λου. Δεν ακούει Στηβ Γουάιν. Αν ήταν στο χέρι μου... 

 Ποια είναι η πιο ακραία ερωτική εμπειρία, που θα θέλατε να ζήσετε, κυρία Λαμπροπούλου;

― Τίποτα ακραίο αυτή τη στιγμή. Έχω ανάγκη από κανονικότητα, καθημερινότητα και ρουτίνα ?πρέπει να ράψω και μια κουρτίνα. 

 Καλό (γ)ράψιμο, επομένως. Παρακαλώ, εκτιμήστε το ότι δεν σας ρώτησα το λαϊκίστικο «η Λου είστε εσείς;».

― Όχι, εγώ είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ. Πάντως, αν πρέπει να διαλέξω να είμαι κάποιος, είμαι ο Ευτύχης που είναι ευτυχισμένος. (Αλλά χώσατε μια έμμεση, μη λαϊκίστικη ερώτηση τελικά. Αν με διέκρινε η συναισθηματική επιδειξιομανία της Ελίζαμπεθ Βέρτζελ, αυτής της Γαλλίδας δοκιμιογράφου-πορνογράφου, θα άδραχνα την ευκαιρία για εξομολογήσεις και πωλήσεις. Πράγμα, στο οποίο ένας δαιμόνιος δημοσιογράφος στοχεύει, φαντάζομαι.) 

 Τελικά, έχετε πολλή φαντασία, δαιμόνια. Ήδη μου είπατε δύο «φαντάζομαι». Να δείτε που θα πάτε και μπροστά. Σας ευχαριστώ που μου εμπιστευτήκατε το δημόσιο πρόσωπό σας, έστω και για δυο σελίδες.

― Είναι το μόνο πρόσωπο που έχω, το χρησιμοποιώ συνήθως και σε εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής. Κι εγώ ευχαριστώ.